Steun dan CISA bij haar activiteiten en vul het formulier in.

Staatssecretaris Wijn opent aanval op alleenstaanden

Op de kritische vraag van interviewer Rob Trip of alleenstaanden wel die draagkracht hadden, kwam een onthutsend antwoord. Het ging niet zozeer om het netto inkomen op zich, maar omdat "mensen, gezinnen in hun belevingswereld te hoge lasten ervaren." Behalve de onzin van het argument, kun je je afvragen of alleenstaanden geen belevingswereld hebben. Daar had de staatssecretaris het niet over. Bovendien is de mens het enige wezen dat onverzadigbaar is. Dus hoe meer aan de 'belevingswereld' van een specifieke groep tegemoet wordt gekomen, des te meer gaat die eisen.
De menselijke inhaligheid kent geen grenzen, ook al gaat dat ten koste van zwakke, juist van zwakke, groepen. De voorbeelden daarvan liggen voor het oprapen! Waar blijft overigens de zo ferm verkondigde eigen verantwoordelijkheid? Het schandelijke is de schijnheiligheid van de motieven die worden aangevoerd.
Eerst heette het dat alleenstaanden solidair moesten zijn met de alleenverdiener omdat die een heel gezin moest onderhouden. Ook toen deden inkomensverschillen er niet toe. Een alleenstaande heette meer draagkracht te hebben omdat die alleenstaand was, niet op grond van het inkomen. Nu het tweeverdienerschap is opgerukt en een belangrijke verkiezingsmarkt is geworden, is het argument dat van de 'belevingswereld'. Opmerkelijk is dat de openlijke aanval op alleenstaanden altijd komt van de kant van de zich noemende Christen Democraten. Onder de Kabinetten Lubbers in de jaren tachtig was het 't CDA dat maatregelen doordreef als:

• Afschaffing voor alleenstaanden van de toen geldende maatregel dat iedereen bij werkloosheid of arbeidsongeschiktheid, niet beneden het voor hem of haar geldende minimumloon kon zakken (inkomensverlies maximaal 450 gulden per maand).
• Drastische verlaging van de huursubsidie met maximaal 220 gulden per maand.
• De CDA-minister van Financiën Ruding dreigde met een kabinetscrisis wanneer de meerderheid van de Tweede Kamer zich bleef verzetten tegen de afschaffing van de alleenstaande-toeslag (een extra belastingaftrek wegens schaalnadelen). Alleenstaanden kwamen in het tweeverdienerstarief terecht.

Sindsdien verkeren veel alleenstaanden op de rand van de armoede. Het is ook laf. De voortdurende aanvallen op de positie van alleenstaanden, ook wat andere regelingen betreft (zoals zorgverlof), geschiedt vanuit de wetenschap dat alleenstaanden zich moeilijk kunnen weren. Zij zijn vrijwel afwezig in de vertegenwoordigende organen.

CISA heeft hierop dan ook verontwaardigd gereageerd en daarover ook de nodige publiciteit gekregen. Tot onze vreugde zijn eindelijk heel veel alleenstaanden in de gordijnen geklommen, hetgeen in de Tweede Kamer niet onopgemerkt is gebleven en er zeker toe heeft bijgedragen dat de fracties het krachtig voor alleenstaanden hebben opgenomen. Mevrouw Bussemaker (PvdA) ergerde zich aan het woordgebruik 'gezinnen', waarom niet gesproken over huishoudens? Dat wilde hij wel en prompt gaf de bewindsman een opsomming van de leefverbanden die hij onder huishoudens rekende met, jawel, uitzondering van de alleenstaanden.

Vrijwel alle fracties vielen over de staatssecretaris heen. Hij moest zijn uitlating terugnemen. Hij beweerde dat het een feitelijke constatering was: alleenstaanden betalen meer belasting. In het Buitenhof zei hij het echter onjuist te vinden dat alleenstaanden met hetzelfde inkomen als een gezin met drie kinderen evenveel belasting betaalde en dat die dus zwaarder belast moest worden.

De vergelijking is ook demagogisch. Waarom richt hij de pijlen weer op de alleenverdienende alleenstaanden? Waarom vermeldt hij niet de kinderbijslag, de medeverzekering van partner en kinderen voor veel regelingen, het nabestaandenpensioen en lagere eigen bijdragen bij veel regelingen, etcetera, etcetera? Staatssecretaris Wijn zal wel via een andere weg proberen alleenstaanden zwaarder te belasten, namelijk via de subsidieregelingen, zoals de huursubsidie. Die wil hij namelijk onderbrengen bij het ministerie van Financiën.

CISA zal de parlementariërs echter tijdig attenderen op mogelijke 'lastenverzwarende sluipwegen' van de staatssecretaris.