| In het Financieele Dagblad
van 19 april schetst Erik van der Meer een optimistisch beeld over de prijzen die hotels
de solo-reiziger voor een eenpersoonskamer in rekening brengen. Gemiddeld zouden zij een
toeslag betalen van 10 tot 15 procent boven op de prijs die samenreizenden in rekening
wordt gebracht. Ik zou bijna zeggen, was dat maar waar. De hoogte van de toeslagen
varieert gemiddeld van 20 tot 60 procent, waarbij de toeslagen vaker in de richting gaan
van 40 tot 60 procent dan van 20 procent. In een aantal gevallen durven reisorganisaties alleenreizenden zelfs toeslagen uit de zak te kloppen die oplopen tot 100 procent. Een van
de grootste touroperators, KRAS SterVakanties, geeft volmondig toe dat touroperators
niet-gebruikte consumpties wegens de afwezigheid van een tweede persoon eveneens in de
prijzen berekenen. Twee personen gebruiken nu eenmaal meer dan één persoon, luidt de
boodschap. Een onzinniger argument om niet genoten consumpties in rekening te brengen is
moeilijk denkbaar. Consumeren overigens twee alleenreizenden ook niet gemiddeld tweemaal
zoveel als één alleenreizende. Op de kwaliteit van de eenpersoonskamers valt ook het
nodige af te dingen. Zo constateert de ANVR een te gering aanbod van eenpersoonskamers,
waardoor die kamers nog steeds minder kwaliteit en minder faciliteiten hebben dan kamers
voor twee personen, en bovendien vaak slecht zijn gelegen. Ook Hotelplan heeft zich in
dergelijke bewoordingen uitgelaten. Toeslagen, ook lage, zijn zonder meer discutabel. De
reisindustrie is een bedrijf dat volgens bedrijfseconomische principes moet handelen. Dit
houdt in dat aan een klant alleen de prijs per eenheid product mag worden doorberekend. |
In de economie zijn daar
bepaalde formules voor volgens welke ondermeer constante, vaste kosten en variabele kosten
worden verdeeld over het aantal producten die worden geproduceerd danwel aangeboden. De
klant betaalt dus voor het aangeboden product of de aangeboden dienst. Zo gaat het ook bij
het openbaar vervoer, iedereen betaalt per zitplaats. De NS zal het niet in zijn hoofd
halen de alleenreizende een toeslag te berekenen omdat de vaste lasten gelijk zijn en hij
of zij minder consumeert in de trein. Zakelijk bezien is het ook dom van de hotels (en de
touroperators). Zij bieden te weinig eenpersoonskamers aan. Daardoor creëren zij
schaarste, waardoor de prijzen stijgen. Daarnaast laten zij, zoals gezegd, alleenreizenden
betalen voor een afwezige partner. Zo jagen zij een grote groep klanten weg.
Alleenreizenden zullen zich wel tweemaal bedenken om gebruik te maken van een
touroperator, wetende dat hun feitelijk het vel over de neus wordt gehaald. Velen blijken
dan ook hun heil elders te zoeken. Dit kost omzet. Dat het ook anders kan toont een
schoorvoetend stijgend aantal hotels, pensions en reisorganisaties aan die de
eenpersoonstoeslagen hebben afgeschaft. Het is een gemakzuchtige opstelling van de
reisorganisaties door net te doen alsof het berekenen van de toeslagen een natuurwet is.
Hotels zijn voor hun cliëntèle in hoge mate van de touroperators afhankelijk. Zij
brengen immers de clienten aan en onderhandelen met de hotelhouders. De reisorganisaties
beschikken daarom over een aanzienlijk onderhandelingsvoor- deel. Zij onderhandelen met de
accomodatieverschaffers en behoren eisen te stellen aan kwaliteit, prijs en aanbod van
eenpersoonskamers, dus aan gelijke behandeling van alle reizigers, ongeacht of dat één
of twee personen betreft.
Lenie de Zwaan |
naar boven